|
meike oosterwijk
|
|
WAAR
Alleen de halve garen
spotten met het ware.
"Opgaan in het Ene..."
Zo sprak degene
die Het had doorleefd en doordacht
"...verleent de wereld zo een pracht
dat zelfs het alledaagse leven
door licht wordt omgeven
dat juist een alledaagse handeling
wordt vervuld van zin..."
Ik deed mijn best
maar dit is wat rest.
Kom er maar omheen
dat lukt er géén een.
Heeroom
't afscheid is nooit genomen
de dag des stervens nog niet gekomen
maar weerzien zullen we elkander niet
liever dan te laten gaan
het contact te laten bestaan
in herinnering en hart
liever dan te schrijven
de stilte van het zwijgen
't beeld onaangetast
van whiskey op de vroege morgen
en naasten in ongegronde zorgen
over de geneugden van het bestaan
van wijze woorden bij de thee
over het alledaagse leven met z'n twee
en een bulderende schaterlach
wat jij toch allemaal niet zag...
THUIS
Op een plek
waar je de stilte
nog kan horen,
waar de haan kraait
bij het ochtendgloren,
daar ben ik thuis.
Vandaar ben ik gekomen.
Ook daar zal ik weer gaan.
Voor onderweg
heb ik dit thuis
met me mee genomen,
opdat het niet
verloren
zal gaan.
DRONKEN DANS
dronken dans ik door
doorheen de dagen
doorheen de tijd
dronken dans ik door
maar terwijl ik wil vergeten
is er iets dat blijft
ongenaakbaar en onraakbaar
mijn dronkenschap ten spijt
't is niet het dagelijks leven
de zorgen en het streven
't is niet de kater
de roes of het genot
toch is het niet iets om te vergeten
maar iets wat achter blijft
en zo dans ik alsmaar verder
mijn dronkenschap ten spijt
GEDACHTE
Ik ben
mijn dromen
en
mijn herinneringen
Ik ben
mijn bevestigen
en
mijn ontkennen
Maar bovenal
ben ik
bij jou
|
joe sephroza
|
|
new
steadily
your body shapes
a fixed lost gaze
my eyes, now open
long for more than this
phoenix
so often thoughts wander
I'm not laughing
while thinking
- being haunted
behind me, spinning, turning
the wheel of fortune
and slowly
headlights
reflecting
in distorting mirrors
to blind my dream
of who I would be, if alive
they do have a limp, sumbling up the stairs towards the seat
where my life, partly, dies
the other half of misery
is reality's phoenix
empty grave
cold bones
I might laugh
once dead
sometimes - friendly - they ask me
'who's that stranger'
they don't know
and I
a stranger to myself
midnight in longing
I close a freudian pact
with my thoughts
and they return
tired of the world
in bed they're like the fantasy
of a one-night sleep
the sun turns me over
and falls asleep.
